Toen ik 18 was en voor het eerst ging stemmen was het precies zo. Maar de laatste jaren was ik helemaal gewend aan de o zo onbetrouwbare stemcomputer.

Het rode potlood gaf een ouderwets lekker gevoel. Het stemmen was daarmee meteen weer een persoonlijke gevoelsactie geworden.

Ik kleurde het rondje van de juiste partij ook zo netjes mogelijk in zonder buiten de randjes te kleuren.

Da's even wat anders dan op een knopje drukken. Je doet echt moeite om duidelijk te maken wat jouw stem is, en maakt hem lekker rood zodat hij makkelijk en goed naar voren komt tijdens het tellen.

Toen ik thuis kwam trof ik een DVD van de film Spoorloos uit 1988 op de deurmat aan die ik enige tijd geleden besteld heb.

Ik wist dat ik hem ooit gezien had, maar was volledig vergeten waar hij over ging, behalve dan dat iemand zijn vriendin kwijt was.

De jaren tachtig auto's, requisiten, kleding en kapsels. Het rondhangen op Franse benzinestations onderweg naar een vakantiebestemming.

Het met handen en voeten Frans praten, betalen met Francs in plaats van Euro's, en de muziek van Henny Vrienten. Alles in de film versterkte het nostalgische gevoel dat het rode potlood had veroorzaakt.

Eventjes voelde ik het leven.

Daarna ging ik weer over op de orde van de dag.

Dit artikel is meer dan een jaar oud en daarom gearchiveerd.
- Reacties op dit artikel worden niet meer getoond.